Rycina porównująca kształt głowy maine coona, kota syberyjskiego i kota norweskiego

Leśny kot norweski? Kot syberyjski? A może modny maine coon? Te trzy rasy mimo, iż nie spokrewnione, mają ze sobą wiele wspólnego. Wszystkie zaliczane są do ras naturalnych, ukształtowanych przez naturę i mało zmienionych ingerencją człowieka. Wszystkie trzy są też półdługowłose, mają puchate ogony i wymagają podobnych zabiegów pielęgnacyjnych. Wybór może być trudny, zwłaszcza gdy wielu początkujących kociarzy nie potrafi odróżnić jednej rasy od drugiej. Jeżeli też masz z tym problem przeczytaj porównanie kota norweskiego, maine coona i kota syberyjskiego.

Kot norweski leśny	Maine coon	Kot syberyjski
Pochodzenie
Wbrew nazwie obszar występowania kotów norweskich nie ograniczał się wyłącznie do Norwegii. Żyły one (i żyją dziko do dziś) również w innych krajach skandynawskich: Szwecji i Finlandii.	Maine coony pochodzą ze Stanach Zjednoczonych, z północnego stanu Maine (stąd nazwa rasy „maine coon”). Drugi człon nazwy wywodzi się od skojarzenia wyglądu maine coona z szopem praczem (ang. raccoon).	Ojczyzną kotów syberyjskich są kraje byłego Związku Radzieckiego. Dziko żyjące koty z tamtych terenów wciąż można rejestrować w klasie nowicjatu i wprowadzać do hodowli.
Rok uznania rasy przez FIFe
Jako prawdziwie europejska rasa koty norweskie leśne zostały uznane najwcześniej, bo w 1977 roku. W Norwegii zostały wstępnie uznane pięć lat wcześniej.	1983r. Na ojczystym kontynencie, w amerykańskiej federacji felinologicznej CFA, maine coony zostały oficjalne uznane w 1959 roku.	1997r. Pierwszy standard kota syberyjskiego został zatwierdzony w 1989 roku przez Radziecką Federację Felinologiczną.
Hodowla w Polsce
Pierwszą parę kotów przywieźli prosto z Norwegii Irena i Henryk Nalewaj (hodowla White Star*PL) w 1990 roku.	Maine coony trafiły do Polski na przełomie 1994 i 1995 za sprawą Anny Górskiej (hodowla Jompi*PL).	Pierwszego kota syberyjskiego sprowadziła do Polski Jolanta Sztykiel (hodowla Z Baśni*PL) w 1990 roku.
Kod EMS
NFO	MCO	SIB
Ogólny wygląd
Kot norweski jest duży, długi i dobrze zbudowany. Zad kota znajduje się nieco wyżej niż przód. Kocur waży 7-8 kg, zaś kotka 4-5 kg.	Maine coony uchodzą za największą rasę kotów na świecie. Mają mocną budowę kośćca, długie ciało i sylwetkę wpisaną w prostokąt. Dorosły kocur waży od 6 do 9 kg, zaś dorosła kotka 4-7 kg.	Koty syberyjskie są średniej wielkości. Silne i dobrze umięśnione. Waga kotek dochodzi do 4 kg, a kocurów do 5-6 kg.
Kształt głowy
Głowa w kształcie trójkąta równobocznego: odległość od brody do zewnętrznej nasady ucha równa jest odległości między zewnętrznymi krawędziami uszu. Odcinek między brodą, a uchem powinien być linią prostą, bez załamania (tzw. pinchu).	Kanciasta, średniej wielkości. Wyraźnie zaznaczone przejście między mocnymi kośćmi policzkowymi, a kwadratową kufą (tzw. pinch). Szeroka i mocna żuchwa.	Masywna, delikatnie zaokrąglona. Krótka w porównaniu do pozostałych ras. Czoło szerokie, lekko uwypuklone. Dość szeroka kufa i dobrze rozwinięte poduszeczki wibrysów.
Profil
Profil nosa długi, idealnie prosty i bez załamania (stopu). Kończy się zaokrąglonym czołem. Głowa nie może sprawiać wrażenia płaskiej. Mocna broda.	Profil dość długi o wyraźnie wklęsłej krzywiźnie. Koniec brody kończy się równo z linią nosa. Czoło delikatnie zaokrąglone.	Profil wklęsły, ale bez stopu, Broda delikatnie cofnięta, z profilu tworzy łuk z górną linią nosa.
Uszy
Duże, owłosione, otwarte i szerokie u nasady. Zakończone spiczasto z rysimi pędzelkami. Osadzone wysoko, a ich zewnętrzna linia stanowi przedłużenie trójkąta głowy.	Duże, większe od uszu kotów norweskich. Szerokie u nasady i spiczaste na końcach. Umiejscowione wysoko na głowie, dość blisko siebie. Gęste i długie rysie pędzelki na uszach.	Średniej wielkości, otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach, szeroko rozstawione.
Oczy i ekspresja
Duże, migdałowate, lekko skośne. O czujnej i groźniej ekspresji.	Duże i szeroko rozstawione. Lekko owalne, wyglądają na zaokrąglone, gdy są szeroko otwarte. Umiejscowione lekko ukośnie w kierunku zewnętrznej krawędzi ucha, ale nie skośne. Łagodne spojrzenie.	Duże, szeroko rozstawione, delikatnie owalne.
Kończyny
Silne, o mocnym kośćcu i długie. Tylne dłuższe niż przednie. Łapy okrągłe i duże, proporcjonalne do kończyn. Kępki sierści między palcami.	Mocne, muskularne, średniej długości. Łapy duże, okrągłe i owłosione między palcami.	Silne, średniej długości. Łapy duże, okrągłe i owłosione między palcami.
Ogon
Bardzo długi i puszysty, sięgający minimum do łopatek, preferowana długość do szyi.	Szeroki u nasady, zwężający się ku końcowi. Sięgający do łopatek.	Średniej długości, gruby, zaokrąglony na końcu.
Futro
Dwuwarstwowe, twarde i szorstkie w dotyku. Wierzchnia warstwa okrywowa wodoodporna. Podszerstek tworzy imponującą kryzę wokół szyi, gors i portki na tylnych łapach.	Maine coony nie mają podwójnego futra. Ich sierść jest gęsta, miękka i jedwabista.	Podobne do futra kotów norweskich. Gęste, nadające kotu objętości. Zimą wyraźnie dłuższe, ale nie tak długie jak szata kotów norweskich.
Kolory
Oprócz tzw. naturalnych odmian barwnych w których występują też dwie pozostałe rasy, istnieje też kolor bursztynowy i jasnobursztynowy, charakterystyczny tylko dla rasy kotów norweskich leśnych (jako jedynej na świecie).	Maine coony uznane są wyłącznie w naturalnych odmianach barwnych.	Koty syberyjskie „klasyczne” występują w naturalnych kolorach. Posiadają jednak niedawno uznaną rasę siostrzaną: neva masquarade, która wzbogaca odmiany barwne o znaczenia typu point.

Na zdjęciach:
Thorin vom Egert (NFO); Easy To Love LynxCoon*PL (MCO); Harley Sinatra*PL (SIB)

O autorze

Izabela Kurkiewicz - właścicielka portalu skogkatt.pl. Odwiedź stronę autora