Niezależny portal o kotach norweskich leśnych
Dowiedz się więcej o tej niezwykłej rasie kotów, a może
zapragniesz zaprosić jednego z nich pod swój dach.

Standard

lis
07

Porównanie: kot norweski vs. maine coon vs. syberyjski

Opublikowano: 07 listopada 2010  •  7 komentarzy

Rycina porównująca kształt głowy maine coona, kota syberyjskiego i kota norweskiego

Rycina porównująca kształt głowy maine coona, kota syberyjskiego i kota norweskiego

Leśny kot norweski? Kot syberyjski? A może modny maine coon? Te trzy rasy mimo, iż nie spokrewnione, mają ze sobą wiele wspólnego. Wszystkie zaliczane są do ras naturalnych, ukształtowanych przez naturę i mało zmienionych ingerencją człowieka. Wszystkie trzy są też półdługowłose, mają puchate ogony i wymagają podobnych zabiegów pielęgnacyjnych. Wybór może być trudny, zwłaszcza gdy wielu początkujących kociarzy nie potrafi odróżnić jednej rasy od drugiej. Jeżeli też masz z tym problem przeczytaj porównanie kota norweskiego, maine coona i kota syberyjskiego.

Kot norweski leśny Maine coon Kot syberyjski
Pochodzenie
Wbrew nazwie obszar występowania kotów norweskich nie ograniczał się wyłącznie do Norwegii. Żyły one (i żyją dziko do dziś) również w innych krajach skandynawskich: Szwecji i Finlandii. Maine coony pochodzą ze Stanach Zjednoczonych, z północnego stanu Maine (stąd nazwa rasy „maine coon”). Drugi człon nazwy wywodzi się od skojarzenia wyglądu maine coona z szopem praczem (ang. raccoon). Ojczyzną kotów syberyjskich są kraje byłego Związku Radzieckiego. Dziko żyjące koty z tamtych terenów wciąż można rejestrować w klasie nowicjatu i wprowadzać do hodowli.
Rok uznania rasy przez FIFe
Jako prawdziwie europejska rasa koty norweskie leśne zostały uznane najwcześniej, bo w 1977 roku.
W Norwegii zostały wstępnie uznane pięć lat wcześniej.
1983r.
Na ojczystym kontynencie, w amerykańskiej federacji felinologicznej CFA, maine coony zostały oficjalne uznane w 1959 roku.
1997r.
Pierwszy standard kota syberyjskiego został zatwierdzony w 1989 roku przez Radziecką Federację Felinologiczną.
Hodowla w Polsce
Pierwszą parę kotów przywieźli prosto z Norwegii Irena i Henryk Nalewaj (hodowla White Star*PL) w 1990 roku. Maine coony trafiły do Polski na przełomie 1994 i 1995 za sprawą Anny Górskiej (hodowla Jompi*PL). Pierwszego kota syberyjskiego sprowadziła do Polski Jolanta Sztykiel (hodowla Z Baśni*PL) w 1990 roku.
Kod EMS
NFO MCO SIB
Ogólny wygląd
Kot norweski jest duży, długi i dobrze zbudowany. Zad kota znajduje się nieco wyżej niż przód. Kocur waży 7-8 kg, zaś kotka 4-5 kg. Maine coony uchodzą za największą rasę kotów na świecie. Mają mocną budowę kośćca, długie ciało i sylwetkę wpisaną w prostokąt. Dorosły kocur waży od 6 do 9 kg, zaś dorosła kotka 4-7 kg. Koty syberyjskie są średniej wielkości. Silne i dobrze umięśnione. Waga kotek dochodzi do 4 kg, a kocurów do 5-6 kg.
Kształt głowy
Głowa w kształcie trójkąta równobocznego: odległość od brody do zewnętrznej nasady ucha równa jest odległości między zewnętrznymi krawędziami uszu. Odcinek między brodą, a uchem powinien być linią prostą, bez załamania (tzw. pinchu). Kanciasta, średniej wielkości. Wyraźnie zaznaczone przejście między mocnymi kośćmi policzkowymi, a kwadratową kufą (tzw. pinch). Szeroka i mocna żuchwa. Masywna, delikatnie zaokrąglona. Krótka w porównaniu do pozostałych ras. Czoło szerokie, lekko uwypuklone. Dość szeroka kufa i dobrze rozwinięte poduszeczki wibrysów.
Profil
Profil nosa długi, idealnie prosty i bez załamania (stopu). Kończy się zaokrąglonym czołem. Głowa nie może sprawiać wrażenia płaskiej. Mocna broda. Profil dość długi o wyraźnie wklęsłej krzywiźnie. Koniec brody kończy się równo z linią nosa. Czoło delikatnie zaokrąglone. Profil wklęsły, ale bez stopu, Broda delikatnie cofnięta, z profilu tworzy łuk z górną linią nosa.
Uszy
Duże, owłosione, otwarte i szerokie u nasady. Zakończone spiczasto z rysimi pędzelkami. Osadzone wysoko, a ich zewnętrzna linia stanowi przedłużenie trójkąta głowy. Duże, większe od uszu kotów norweskich. Szerokie u nasady i spiczaste na końcach. Umiejscowione wysoko na głowie, dość blisko siebie. Gęste i długie rysie pędzelki na uszach. Średniej wielkości, otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach, szeroko rozstawione.
Oczy i ekspresja
Duże, migdałowate, lekko skośne. O czujnej i groźniej ekspresji. Duże i szeroko rozstawione. Lekko owalne, wyglądają na zaokrąglone, gdy są szeroko otwarte. Umiejscowione lekko ukośnie w kierunku zewnętrznej krawędzi ucha, ale nie skośne. Łagodne spojrzenie. Duże, szeroko rozstawione, delikatnie owalne.
Kończyny
Silne, o mocnym kośćcu i długie. Tylne dłuższe niż przednie. Łapy okrągłe i duże, proporcjonalne do kończyn. Kępki sierści między palcami. Mocne, muskularne, średniej długości. Łapy duże, okrągłe i owłosione między palcami. Silne, średniej długości. Łapy duże, okrągłe i owłosione między palcami.
Ogon
Bardzo długi i puszysty, sięgający minimum do łopatek, preferowana długość do szyi. Szeroki u nasady, zwężający się ku końcowi. Sięgający do łopatek. Średniej długości, gruby, zaokrąglony na końcu.
Futro
Dwuwarstwowe, twarde i szorstkie w dotyku. Wierzchnia warstwa okrywowa wodoodporna. Podszerstek tworzy imponującą kryzę wokół szyi, gors i portki na tylnych łapach. Maine coony nie mają podwójnego futra. Ich sierść jest gęsta, miękka i jedwabista. Podobne do futra kotów norweskich. Gęste, nadające kotu objętości. Zimą wyraźnie dłuższe, ale nie tak długie jak szata kotów norweskich.
Kolory
Oprócz tzw. naturalnych odmian barwnych w których występują też dwie pozostałe rasy, istnieje też kolor bursztynowy i jasnobursztynowy, charakterystyczny tylko dla rasy kotów norweskich leśnych (jako jedynej na świecie). Maine coony uznane są wyłącznie w naturalnych odmianach barwnych. Koty syberyjskie „klasyczne” występują w naturalnych kolorach. Posiadają jednak niedawno uznaną rasę siostrzaną: neva masquarade, która wzbogaca odmiany barwne o znaczenia typu point.

Na zdjęciach:
Thorin vom Egert (NFO); Easy To Love LynxCoon*PL (MCO); Harley Sinatra*PL (SIB)

Izabela Kurkiewicz

O autorze

Izabela Kurkiewicz - właścicielka portalu skogkatt.pl. Odwiedź stronę autora

Komentarze

7 komentarzy  •  Napisz komentarz

  1. Brigitte BARBET12 listopada 2010, o godzinie 23:17

    Thank you for this very interesting and very well done article !

    Best regards
    Brigitte and cats

    Odpowiedz
  2. Dorota15 lipca 2011, o godzinie 03:08

    Swietny artykul, wlasnie takiego porownania szukalam. Dziekuje.

    Odpowiedz
  3. Bambuko29 marca 2012, o godzinie 08:05

    W tym zestawieniu zabrakło tylko porównania charakterów kotów.
    Można przeprowadzić jakieś rozróżnienie pod tym względem?

    Odpowiedz
  4. Izabela Kurkiewicz30 marca 2012, o godzinie 18:27

    Tak jak u ludzi, co kot to inny charakter. Trudno generalizować, aby żadnej z tych ras nie ocenić krzywdząco lub nie zostać posądzonym o faworyzowanie „swojej” rasy :)
    W każdej z nich będą osobniki przyjacielskie, jak też te bardziej trzymające dystans. Dużo zależy od socjalizacji, dlatego najlepiej poobserwować zachowanie kotów w domu hodowcy. Da to pewien obraz czego możemy spodziewać się po kociaku.

    Odpowiedz
  5. Bambuko31 marca 2012, o godzinie 19:39

    Fakt, co kot to inny charakter. To jest właśnie piękne w tych zwierzętach, że każdy jest inny, nawet w tym samym miocie.
    Cała gama charakterów, sposobów bycia i zachowania. Z pewnością duży wpływ ma wspomniana socjalizacja oraz naturalne, indywidualne predyspozycje każdego kota. Zupełnie jak u ludzi.

    Dziękuje za odpowiedź i życzę powodzenia.

    Odpowiedz
  6. well07 maja 2013, o godzinie 10:41

    Świetne zestawienie.
    Posiadam norwega i syberyjczyka do ekipy brak tylko main coon’a:)…
    Wg mnie najlepsza trójca wśród kocich ras….

    pozdrawiam

    Odpowiedz
  7. denis19 września 2014, o godzinie 01:12

    Super zestawienie, 6+
    pozdrawiam

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Polecane artykuły