Vixen de Lailoken Foto: Carole Merten

Koty norweskie leśne zostały ukształtowane przez naturę. Lata ewolucji doprowadziły do powstania kotów dużych, silnych, z gęstą okrywą włosową. Doskonale przystosowanych do życia w chłodnym klimacie ojczyzny tej rasy.

Wygląd kota norweskiego nie powinien budzić wątpliwości, że temu stworzeniu niestraszny byłby mróz czy śnieg. Jego dwuwarstwowe futro, które w dotyku jest lekko szorstkie, składa się z ochronnych, nieprzemakalnych i lśniących włosów okrywowych oraz warstwy wewnętrznego, grubego i wełnistego podszerstka. Spomiędzy palców wyrastają mu kępki włosów tworzące tzw. łapy śnieżne, które izolują od zimnego podłoża. Bujne owłosienie chroni również zwężające się ku górze uszy, zakończone rysimi pędzelkami nadającymi kotu norweskiemu prawdziwie dziki wygląd. Wrażenie to dopełnia charakterystyczne, tajemnicze i ciut groźne, spojrzenie migdałowych oczu, tworzące szczególną dla kotów norweskich leśnych ekspresję wikinga.

Długi i puszysty ogon, którego włosy mogą sięgać aż do 30cm, jest prawdziwą ozdobą kotów norweskich leśnych, które mają w zwyczaju nosić go pionowo w górze, lub ewentualnie opada on im na grzbiet. Kryza, będąca być może najbardziej imponującą częścią okrywy, nie tylko zabezpieczała przed zimnem, ale miała również za zadanie chronić wrażliwą szyję przed atakiem drapieżników lub innych kotów.

Pomimo długiej sierści koty norweskie leśne nie wymagają specjalnej pielęgnacji. Futro swobodnie włóczącego się kota nie może się filcować i w naturze kot sam potrafi pozbyć się martwych włosów np. ocierając się o pnie drzew. Jedynie w okresie zmiany okrywy z zimowej na letnią należy zabiegom pielęgnacyjnym poświęcić więcej uwagi, aby zapobiec tworzeniu się kul włosowych w przewodzie pokarmowym kota. Czesanie zresztą często staje się częścią codziennych pieszczot i nie sprawia kotu żadnej przykrości.

Zabarwienie futra zmienia się nieznacznie od jaśniejszego do ciemniejszego wraz z porami roku oraz wraz z wiekiem zwierzęcia – z upływem lat futro przybiera cieplejszy odcień. Koty norweskie leśne występują we wszystkich wzorach pręgowania i we wszystkich kolorach za wyjątkiem maści czekoladowej, liliowej, cynamonowej i płowej oraz znaczeń typu point. Bywają za to w umaszczeniu niespotykanym u żadnej innej rasy kotów – zwanym bursztynowym i jasnobursztynowym.

Koty norweskie leśne mają duże i muskularne ciało o mocnym kośćcu. Tylne łapy są dłuższe niż przednie, co daje im zdolność pokonywania dużych dystansów pojedynczym skokiem. Swoisty tylko dla kotów norweskich rozstaw pazurów umożliwia im schodzenie z drzew głową w dół. Koty tej rasy rozwijają się powoli, osiągając dojrzałość w wieku około 4 lat. Daje się wtedy zauważyć wyraźny dymorfizm płciowy: kocury mają szerszą głowę, są większe i cięższe (7-8 kg) od kotek (4-5 kg).

S*Runsvik's Jamie Lee Foto: Kristin Widmark © S*Runsvik’s

Opisując kota norweskiego nie można przeoczyć charakterystycznego kształtu głowy: widziana od przodu ma kształt trójkąta równobocznego, a zewnętrzne linie uszu stanowią przedłużenie jego ramion. Zaokrąglone czoło płynnie przechodzi w słynny, długi i prosty profil nosa. Dopełnienie stanowi wyraźna i mocna broda, która w żadnym wypadku nie powinna sprawiać wrażenia uciekającej czy cofniętej.

Usposobienie

Gdy mowa o charakterze zawsze trzeba brać pod uwagę wpływ socjalizacji kota we wczesnym dzieciństwie, wychowanie w nowym domu i wreszcie jego własną kocią osobowość. Dziedziczne cechy charakteru wspólne dla wszystkich kotów danej rasy znajdują się dopiero na drugim planie. Być może jest też tak, że charakter kotów norweskich leśnych jest trudny do zdefiniowania, gdyż koty te swoim usposobieniem stanowią złoty środek w całym wachlarzu kocich charakterów i temperamentów. Nie są bardzo wyciszone, ani nadmiernie aktywne. Nie są mało rozmowne, czy też nazbyt głośne. Nie podchodzą z rezerwą, ale nie są również natrętne.

Norweski leśny to kot z reguły otwarty, przyjacielski i inteligentny. Lubi przebywać z ludźmi i towarzyszyć im w codziennych oraz niecodziennych czynnościach. Usiądzie blisko by móc przysłuchiwać się rodzinnym rozmowom. Sam też często zabiera głos odgadując, że my, jako gatunek mniej pojęty, wolimy taki sposób komunikacji aniżeli subtelną mowę kociego ciała.

Jak wszystkie koty „norweg” jest bardzo ciekawski – zajrzy w każdą torbę i pomoże rozpakować zakupy. Przez wrodzoną ciekawość zdarza mu się wpaść w tarapaty. Dlatego koniecznością jest zabezpieczenie kabli i innych potencjalnie niebezpiecznych przedmiotów w mieszkaniu, a także okien oraz balkonu, jeżeli kot ma mieć do niego dostęp. To ostatnie kot norweski z pewnością doceni, gdyż przepada za przebywaniem na świeżym powietrzu, nawet w zimie, gdy temperatura spada poniżej zera.

Fafnir Gaissa*PL i papuga Vega Foto: Wanda Borzęcka

Kot norweski nie lubi samotności, więc dobrym rozwiązaniem jest zapewnienie mu kociego towarzystwa. „Norweg” nie będzie miał problemu z dogadaniem się również z innymi gatunkami: w wielu domach koty norweskie leśne żyją w harmonii z psami, królikami, a nawet z… papugą. Ale, jako że koty te nie zatraciły swoich pierwotnych instynktów łowieckich, mieszkanie pod jednym dachem z gryzoniami może się dla tych małych zwierzątek źle skończyć.

O autorze

Izabela Kurkiewicz - właścicielka portalu skogkatt.pl. Odwiedź stronę autora